Leven met mankementen

Ja ik heb apneu, ik heb depressies en zo ook nog wat lichamelijke mankementen. De meeste mensen in mijn omgeving hebben wel manieren gevonden om met deze eigenschappen om te gaan. De meeste accepteren het en houden er rekening mee. De meeste…. eigenlijk op één persoon na. De kan er niet mee omgaan. Die kan het niet begrijpen dat ik ben wie ik ben. Dat dingen gebeuren waar ik niks aan kan doen. Het frustreert me, het maakt me boos. Ik doe zo mijn uiterste best, maar het lijkt niet gezien te worden. Alles is zoals hij denkt… daar kan niet van af geweken worden. Dingen kunnen en dingen kunnen niet. Heel zwart wit eigenlijk. Nergens is een tussenweg in.

Eergister avond laat heb ik me erbij neergelegd. Besloten dat ik die persoon maar uit mijn leven haal. Het is de pijn en frustratie’s niet meer waard. Meer dan mijn uiterste best kan ik niet doen en als dat niet gezien of gewaardeerd wordt… wat heeft het dan nog nut om hem in mijn leven te hebben? Het kost zoveel energie… brengt mij dieper in de put.

Door dit besluit had ik gister een goede dag. Ook was er buiten eindelijk weer de zon waardoor ik me helemaal prima voelde. Het is een wijs besluit geweest. Het doet nu geen pijn meer om dood gezwegen te worden door hem. Er is geen dwang meer om het zo graag uit te willen leggen; net zolang tot hij het wél begrijpt. Er is nu weer energie om de dagelijkse dingen weer op te pikken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *